دانش نامه تجهیزساختمان

چرا کشورهای مختلف دوشاخه پریز برق متفاوتی دارند؟

چرا کشورهای مختلف دوشاخه پریز برق متفاوتی دارند؟

 

شما خود را در یک فرودگاه یا اتاق هتل در کشور دیگری تصور کنید که واقعاً باید تلفن، دوربین یا سیستم بازی خود را شارژ کنید. اما آن پریز برق عجیب و غریب چیست؟ سوراخ های گرد داره! و دو تا هستند؟ یا سه؟ اینجا چه خبره؟ چرا این کشور از همان دوشاخه هایی که من در خانه استفاده می کنم استفاده نمی کند؟

پاسخ کوتاه این است که سیستم‌هایی که برق را به خانه‌ها در سراسر جهان می‌رسانند توسط هزاران نفر در ۱۴۰ سال گذشته ساخته شده‌اند. و هنوز تمام نشده اند در سراسر جهان، حدود ۷۵۰ میلیون نفر – از هر ۱۰ نفر یک نفر – هنوز به برق دسترسی ندارند. اما برای ۹۰ درصدی که این کار را انجام می دهند، ۱۵ نوع مختلف پریز برق خانگی در سرتاسر جهان استفاده می شود.

 

 

دوشاخه های مختلف

 

 

چرا چنین پدیده ای وجود دارد؟

این پدیده ریشه در تاریخ دارد. در پایان قرن نوزدهم، الکتریسیته در ابتدا فقط برای روشنایی استفاده می شد. به زودی مشخص شد که می توان از پریز برق برای گرمایش و سایر لوازم خانگی نیز استفاده کرد. سازندگان باید راه دیگری برای اتصال آنها به شبکه برق پیدا می کردند. این منجر به پلاگین دو پین شد که در دهه ۱۹۲۰ اختراع شد.
با افزایش نیاز به نصب ایمن تر، خروجی های سه پین ​​توسعه یافتند. سومین پایه روی خروجی یک پایه ارت بود که به طور موثر به زمین متصل می شد، این پتانسیل با خط تغذیه خنثی یکسان بود.

برای درک اینکه چرا پریزهای برق همه یکسان نیستند، باید بدانید که دوشاخه چگونه کار می کند. در بعضی از کشورها، شکاف سمت راست پریز برق، سمت “گرم” و شکاف سمت چپ “خنثی” نامیده می شود. هنگامی که یک لامپ را وصل می کنید و آن را روشن می کنید، مداری را تکمیل می کند که به جریان الکتریکی اجازه می دهد تا لامپ را روشن کند. جریان از سمت “گرم” از طریق لامپ جریان می یابد و به سمت “خنثی” باز می گردد.

سومین دهانه در وسط خروجی “زمین” نامیده می شود. اگر مشکلی در دوشاخه وجود داشته باشد، یا اگر سیمی در هر چیزی که به برق وصل کرده اید شل شود، شما را از برق گرفتگی محافظت می کند. مجموعه‌ای از سیم‌ها آن را از دهانه مرکزی به میله‌ای که در اعماق زمین مدفون است هدایت می‌کنند.

برای عبور جریان از سیم ها، سیستم های الکتریکی فشاری به نام ولتاژ ایجاد می کنند. هر چه ولتاژ بیشتر باشد، فشار بیشتر است. شما می توانید آن را مانند آب جاری در نظر بگیرید: ممکن است یک جریانی به قدری سریع باشد که بتواند شما را از پا درآورد.

مطالب مرتبط: زنگ خطر تعویض کلید و پریز

ساخت شبکه برق

هنگامی که مخترعانی مانند توماس ادیسون، جورج وستینگهاوس و نیکولا تسلا اولین شبکه انتقال مدرن جهان را در دهه ۱۸۸۰ ساختند، ولتاژ تحویلی به خانه ها در ۱۱۰ ولت برقرار شد. اکثر چیزهایی که در آن زمان با برق کار می کردند – عمدتاً چراغ ها – در ولتاژ ۱۱۰ ولت بهترین کار را داشتند. این هنوز هم استاندارد در بسیاری از کشورهاست، حتی اگر ولتاژهای واقعی در سیستم ما کمی بالاتر اجرا شود.

اما زمانی که مردم شروع به ساخت شبکه های برق در کشورهای دیگر کردند، سعی کردند بهبودهایی را ایجاد کنند. شرکت‌های اروپایی متوجه شدند که تامین برق در ۲۲۰ ولت به جای ۱۱۰ ولت ارزان‌تر خواهد بود. در ولتاژ بالاتر، شرکت‌های برق می‌توانند همان توان را با جریان کمتری ارائه دهند – یک جریان باریک را در مقایسه با جریان باریک‌تری که به آرامی جریان می‌یابد، تصور کنید. و جریان کمتر امکان سیم های نازک تر را فراهم می کند. از آنجایی که مسی که برای سیم های برق استفاده می شود گران است، ولتاژ بالاتر می تواند باعث صرفه جویی در هزینه شود.

پین های گرد یکی دیگر از نوآوری های اولیه در شاخه ها بود. مردم فکر می کردند که باعث می شوند دوشاخه با اطمینان بیشتری در پریز قرار بگیرد.

دوشاخه استاندارد

هنوز هم استفاده از یک دوشاخه و پریز برق استاندارد جهانی نسبتاً آسان خواهد بود. سال‌هاست که کمیته بین‌المللی الکتروتکنیکی سعی در طراحی و اجرای طرح یکنواخت پلاگین دارد. با این حال، منافع سیاسی و اقتصادی به طور مداوم هرگونه تغییر در آن حوزه را مسدود کرده است.


در ابتدا، دوشاخه ها و پریز برق در ایالات متحده فقط دو زبانه بدون پین زمین داشتند. مهندسان ایده یک سنجاق زمین را برای ایمن تر کردن دوشاخه ها در دهه ۱۹۲۰ توسعه دادند. بسیاری از کشورها فوراً این دوشاخه‌های اتصال به زمین را پذیرفتند، اما همیشه آن‌ها را قانون نمی‌دانند. به عنوان مثال، در حالی که ایالات متحده از این دوشاخه ها برای برخی از لوازم خانگی استفاده می کرد، تا سال ۱۹۷۱ به استاندارد در خانه ها تبدیل نشدند.

بنابراین از آنجایی که کشورهای مختلف در زمان‌های مختلف چنین نوآوری‌هایی را پذیرفتند، دوشاخه‌هایی که استفاده می‌کردند در طول سال‌ها تغییر کردند.

اکنون که اکثر خانه‌های جهان به برق دسترسی دارند، اتخاذ یک استاندارد جهانی راحت‌تر از داشتن انواع مختلف پریز است. اما کشورهایی که قبلاً از این استاندارد استفاده نکرده‌اند می‌خواهد میلیاردها دلار برای تغییر مراکز فروش، نحوه ساخت و ساز ساختمان‌ها و حتی نحوه تولید وسایل خاص هزینه کنند. جای تعجب نیست که این کشورها ترجیح می دهند این پول را برای چیز دیگری خرج کنند.

نکته نهایی این است که کشورها ممکن است از ایده یک استاندارد جهانی حمایت کنند، اما هیچ کس نمی خواهد ایده آنها را تغییر دهد. بنابراین برای برنامه آینده خود، اگر برای سفر آماده می شوید، فراموش نکنید که آداپتورهای خود را همراه  داشته باشید.

برای امتیاز به این نوشته کلیک کنید!
[کل: ۲ میانگین: ۵]